Inflacja - „Inflacja w paradoksalny sposób doprowadza do tego, że świadomość pogrąża się w nieświadomości. Z sytuacją taką mamy do czynienia wtedy, gdy świadomość próbuje przechwycić treści nieświadome i traci zdolność rozróżniania – conditio sine qua non wszelkiego uświadomienia”. (C.G. Jung)

Instynkt – w koncepcji Junga ma generalnie dwa podstawowe wymiary: pierwszy – biologiczny i drugi – psychologiczny. Do wymiaru biologicznego instynktu dobrze odnoszą się takie pojęcia, jak: reakcja typu "wszystko-albo-nic", autonomiczny charakter regulacji, regularność reakcji i jej wewnątrzgatunkowa powszechność, autonomiczny układ nerwowy etc. Wymiar psychologiczny, natomiast, pozwiązany może zostać z takimi terminami, jak: nieświadomość czy kompulsywność oraz, podobnie jak w przypadku biologicznego aspektu instynktu, regularności reakcji i ich wewnątrzgatunkowej powszechności. Najważniejszymi cechami wyróżniającymi instynktowne sposoby zachowania są zdaniem Junga: uniformizacja zachowania (ujednolicenie reakcji instynktownej), regularność nawrotu (powtarzania się), wrodzony charakter reakcji i zachowań oraz odruchowy, choć wysoce złożony charakter reakcji i zachowań, przymusowość reakcji, niska dostępność dla podmiotu świadomego.

Jung poddaje także dodatkowe cechy instynktu.

• Wskazuje, że wiąże się on ściśle z poziomem nieświadomości, ale rezultaty jego oddziaływań przejawiają się także w obszarze świadomym.

• Przypomina, że specyficzna jest dla instynktu zasada reagowania typu „wszystko-albo-nic", a także pewien stopień nieproporcjonalności przejawianych instynktownej reakcji w stosunku do wywołującego ją bodźca oraz brak stopniowalności jej intensywności w zależności od okoliczności występuje także w przypadku procesów psychicznych o charakterze nieinstynktownym (nieproporcjonalne afekty, impresje, fobie etc.).

Wynikiem tego poszukiwania definicji instynktu dochodzi Jung ostatecznie do stwierdzenia, że zarówno zachowania instynktowne, jak i zachowania determinowane przez głębinowe struktury nieświadomości (archetypy) mają zbliżoną do siebie specyfikę. Jung stwierdza, że i archetyp i instynkt mają istotowo kolektywny charakter, tzn. cechuje je uniwersalność oraz regularność przejawiania się.  (A. Kuźmicki)

Introwersja – pojęcie to opisuje ukierunkowanie energii psychicznej do wewnątrz „ku podmiotowi”. Osoby o tym typie umysłu są bardziej skłonne do autorefleksji i bycia we własnym świecie. Ukierunkowane są raczej „od świata” i „ku sobie”, a ich słabszym punktem może być brak wystarczającego kontaktu z innymi ludźmi oraz ograniczone relacje społeczne. Natomiast mocną ich stroną jest związana z ukierunkowaniem energii psychicznej do wewnątrz („ku wewnętrznej rzeczywistości psyche”) zróżnicowana relacja z wewnetrznymi pokładami psyche. Osoby o tym typie umysłu są bardziej nastawione na prace umysłowe, mają bardzo rozwiniętą sferę marzeń sennych i fantazji. Przeciwieństwem Introwertyka jest ekstrawertyk (Patrz: ekstrawersja) (A. Kuźmicki)

*Więcej na ten temat: Zasady regulacji wewnątrz-systemowej w ramach psyche

Intuicja – jest jedną z czterech funkcji ektosychicznych i jedną z dwóch tak zwanych obiektywnych, obok percepcji, funkcji związanych z postrzeganiem; wiąże się z nagłym wglądem lub całościowym ujmowaniem treści lub sytuacji; bardzo często, z racji tego, że jest funkcją mniej zróżnicowaną (patrz cztery funkcje ektopsychiczne), przebiega w sposób pozaświadomy. Dotyczy to szczególnie introspekcji podmiotu, czego wynikiem może być wdarcie do świadomości jakiejś treści nieświadomej, nagłej idei lub „przeczucia”; ta szczególna właściwość intuicji skłoniła Junga do stwierdzenia, że intuicja jest pewnego rodzaju „instynktownym” aktem zrozumienia i procesem analogiczny do sposobu funkcjonowania instynktu, z tą różnicą, że podczas gdy instynkt był jego zdaniem celowym impulsem do wykonania jakiegoś wysoce skomplikowanego działania, to intuicja wydawała mu się pewnego rodzaju nieświadomym, ale celowym aktem rozumienia wysoce skomplikowanej sytuacji. (A.Kuźmicki)