
'Przeniesienie – intensywne przywiązanie się pacjenta do lekarza – to kompensacja niezadowalającej postawy pacjenta wobec rzeczywistości. Zjawisko przeniesienia nieuniknienie charakteryzuje każdą głębszą analizę, jest bowiem absolutnie niezbędne, by lekarz nawiązał możliwie jak najściślejszy związek z rozwojem psychologicznym pacjenta. Można by więc powiedzieć, że o ile lekarz ze swej strony „rozumie” - a zatem asymiluje – najintymniejsze treści psychiczne pacjenta, o tyle zostaje on wcielony do jego psyché jako „postać”; mówiąc „postać”, pragnę zwrócić uwagę na to, że pacjent nie widzi w lekarzu tego, kim on jest w rzeczywistości, lecz że widzi on w nim typowe postacie, które odegrały ważną rolę w jego wcześniejszym rozwoju. Lekarz zostaje skontaminowany z tymi obrazami wspomnieniowymi, ponieważ skłania on pacjenta do objawienia najgłębszych tajemnic. To tak, jakby spływała nań moc owych obrazów wspomnieniowych.'
(C. G. Jung, 'Praktyka psychoterapii')

.jpg)

(Opracowane na podstawie przedmowy Jerzego Prokopiuka do pracy: "Odpowiedzi Hiobowi" Carla Gustava Junga, Wyd. "Ethos", Warszawa 1995)