„Życie jest jak laboratorium, to eksperyment natury – jak to w laboratorium niektóre eksperymenty nie wypalają. Ludzie mówią: „To i to spaliło na panewce”, nie zdając sobie jednak sprawy z tego, co mogliby uczynić – zachowują się jak pesymiści, toteż są świadomi tylko tego na co ich nie stać.”

(C. G. Jung, 'Analiza marzeń sennych')

„Kwadratura koła to symbol „ opus alchymicum”, jako że początkowa chaotyczna jedność rozkłada się na cztery żywioły, które następnie przechodzą proces syntezy, tworząc jedność wyższego rzędu. Jedność tę przedstawia koło, cztery żywioły przedstawia symbol kwadratu. Do ustanowienia jednego z czworga dochodzi w wyniku przebiegającego w formie „kolistej” procesu destylacji czy sublimacji; oznacza to, że substancję [czytaj też Jaźń – AK] poddaje się różnym procedurom destylacyjnym, ażeby wyabstrahować w najczystszej formie „duszę” czy „ducha”. Wynik tego procesu z reguły określa się mianem kwintesencji, nie jest to jednak bynajmniej jedyne miano owego od zawsze upragnionego i nigdy nie stworzonego „Jednego”. Albowiem owo Jedno ma – jak powiadają alchemicy – „tysiące imion”, podobnie jak materia prima.” (C. G. Jung, GW 12)

„Najstarsi spośród filozofów widzieli, że kamień w swym wzejściu i w swej sublimacji symbolicznie odpowiada wszystkim rzeczom tego świata, konkretnym i idealnym. Dlatego można o wszystkim mówić i rozprawiać, o cnotach i grzechach, o niebie, o wszystkim, co cielesne i niecielesne przy stworzeniu świata..., o wszystkich żywiołach..., podległych zepsuciu i wiecznych, widzialnych i niewidzialnych, o duchu, duszy i ciele..., o życiu i śmierci, o dobru i złu, o prawdzie i błędzie, o jedności i wielości, o nędzy i bogactwie, o płynnym i stałym, o wojnie i pokoju, o zwycięzcy i zwyciężonym, o pracy i odpoczynku, o śnie i czuwaniu, o poczęciu i narodzinach, o chłopcu i starcu, o mężczyźnie i kobiecie, o silnym i słabym, o białym i czerwonym i innego koloru, o piekłach i otchłani, ich ciemnościach i ogniach siarczystych, o raju i jego wzniosłości, o jasności, pięknie i bezmiernej chwale, krótko mówiąc: o tym, co jest, i co nie jest, o czym można mówić i o czym nie można mówić – wszystko to można powiedzieć o tym, czcigodnym kamieniu”. (Theatrum chemicum)

„ Duch ten jest autonomicznym procesem psychicznym, ciszą po burzy, pojednawczym światłem w ciemnościach ludzkiego rozumu i tajemnym ładem naszego psychicznego chaosu. Duch św. jest pocieszycielem jak Ojciec, cichą, wieczystą, otchłanną Jednością, w której bezsłownie stopiła się miłość Boga z jego grozą. I właśnie w niej prasens jeszcze bezsensownego świata Ojca przywrócony zostaje w sferze ludzkiego doświadczenia i refleksji. W poglądzie kwaternarycznym Duch św. jest pogodzeniem przeciwieństw, a tym samym odpowiedzią na owo cierpienie bóstwa, które doświadcza Chrystus.” (C. G. Jung, GW 11)

„Kiedy dominuje archetyp, wtedy – zgodnie z jego naturą – pełnia zostanie wymuszona wbrew wszelkiemu świadomemu dążeniu. Indywiduum może się wprawdzie starać o doskonałość („Bądźcie więc wy doskonali (teleioi), jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski”), gwoli osiągnięcia pełni musi jednak wycierpieć, by tak rzec, coś, co jest przeciwne jego zamiarowi („A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło”.) (C. G. Jung, GW 9.ii)

„Jeśli rozpatrujemy to, co najniższe i najgłębsze w każdym silnym odczuciu uczucia religijnego, o ile jest ono czymś więcej niż wiarą zbawczą, nadzieją czy miłością, to, co nawet abstrahując od tych uczuć towarzyszących może także nas pobudzić chwilowo i napełnić jaźń niemal obłąkańczą siłą, jeśli przez wczuwanie się, przez współczucie i odczucie zauważymy je u innych wokół nas w gwałtownych objawach pobożności i przejawach ich nastrojów, w uroczystym charakterze i dokładności rytów i obrzędów, w tym, co odnosi się do religijnych pomników, budowli, świątyń i kościołów – to jako określenie rzeczy, o którą nam chodzi, może nasuwać się tylko jedno: uczucie mysterium tremendum, tajemnicy pełnej grozy. Uczucie to może łagodnym strumieniem przepływać przez jaźń w formie lekkiego, spokojnego nastroju głębokiego skupienia, może ono w ten sposób przejść w permanentne usposobienie duszy, które długo trwa i sygnalizuje swe istnienie, aż w końcu przebrzmiewa i zostawia duszę znowu sprawom świeckim. Może też wydobyć się z duszy nagle i mogą towarzyszyć mu wstrząsy i konwulsje. Może prowadzić do dziwnego podniecenia, do upojenia, zachwytu i ekstazy. Ma swoje dzikie i demoniczne formy. Może sprowadzić się do niemal upiornych dreszczy i ciarek. Ma ono swoje nieokrzesane i barbarzyńskie przejawy i stopnie przygotowawcze. I ma też swój rozwój w kierunku tego, co subtelne, co oczarowuje i co opromienia. Może w cichym, pokornym drżeniu i oniemieniu stanąć przed tym, co…– no, przed czym? Przed tym, co w niewysłowionej tajemnicy istnieje nad wszelkim stworzeniem.” ( R.Otto, Świętość. Elementy racjonalne i irracjonalne w pojęciu bóstwa)

"Obraz pierwotny, który określiłem mianem "archetypu", zawsze ma charakter zbiorowy, to znaczy jest wspólny co najmniej całym narodom i epokom.(...) Określam obraz mianem pierwotnego, jeśli ma on charakter archaiczny. O charakterze archaicznym mówię zaś wtedy, gdy obraz wykazuje spektakularną zgodność ze znanymi motywami mitologicznymi. W takim przypadku wyraża on z jednej strony materiał o charakterze w przeważającej mierze zbiorowo-nieświadomym, z drugiej, natomiast, wskazuje na to, że momentalne położenie świadomości jest nie tyle osobnicze, co raczej zbiorowe.” (C.G. Jung, GW 6)